Anne olunca Anladık

Annem her sabah işe giderken ben onun mutsuz olduğunu sanıyordum.

Çocuk aklımla şöyle düşünüyordum:

“Annemi işte üzüyorlar.”

Bu yüzden hem ondan ayrılmanın üzüntüsünü yaşıyor hem de mutsuz olduğunu düşündüğüm annem için kendimi sorumlu hissediyordum.

Bugün dönüp baktığımda görüyorum ki, aslında annem mutsuz değildi.

Çalışmayı seviyordu.

Onu yoran şey, bana yetemediğini düşünmesiydi.

İşe gitmenin değil, “iyi bir anne olamıyorum” hissinin yükünü taşıyordu.

Bunu ancak yıllar sonra…

Önce annemle birlikte çalışmaya başladığımda,sonra da ben çalışan bir anne olduğumda anlayabildim.

Hani büyüklerimiz der ya;

“Çocuğun olunca anlarsın evladım.”

Gerçekten de öyleymiş.

Bugün biliyorum ki çocuklarımız bizim yanlarında geçirdiğimiz saatleri değil, onlarla kurduğumuz bağı hatırlıyor.

Çünkü mesele bütün günü birlikte geçirmek değil.

Mesele, birlikte olduğumuz o anın gerçekten içinde olabilmek.

Telefonun değil…

Zihnin değil…

Yapılacaklar listesinin değil…

Tam anlamıyla orada olmak.

Sevgili anneler…

Lütfen kendinizi eksik hissetmeyin.

Çocuklarımızın ihtiyacı kusursuz bir anne değil.

Kendisiyle kavga etmeyen, suçluluk yerine sevgiyi seçen, hayatın içinde onlarla gerçekten var olabilen bir anne.

Belki de çocuklarımıza bırakabileceğimiz en büyük miras, onlarla geçirdiğimiz zamanın uzunluğu değil; o zamanın içinde kendilerini ne kadar seviliyor, görülüyor ve güvende hissettikleridir. 🤍

Hande Kartal