HANDE  anlatıyor 
 

Hayatımız boyunca değişiyoruz. Yeni şeyler öğreniyor, farklı deneyimler yaşıyor, bazen kendi doğrularımızı sorguluyor, bazen de yıllardır doğru kabul ettiğimiz düşüncelerin aslında bize ait olmadığını fark ediyoruz. Peki bütün bu farkındalıkların hayatımızdaki yansımalarını ne kadar konuşuyoruz? Çünkü farkındalık dediğimiz şey yalnızca zihnimizde gerçekleşen bir aydınlanma değil. Kendimizi tanımaya başladıkça seçimlerimiz, önceliklerimiz, sınırlarımız ve hatta hayatımızda kim

Değişen mevsimin etkisiyle iki haftalık bir hastalık ve ardından istirahat günleri geçirdikten sonra, kaldığımız yerden devam edelim. Bu haftaki yazım biraz uzun oldu ama çok keyifli oldu. Umarım sizlerin de baktığınız yeri farketmenize katkısı olur. Sevgilerimle... Belki de değişmesi gereken hayatın değil, ona baktığın yerdir. Hiç hayatınızda sürekli aynı noktaya geri dönüyormuşsunuz gibi hissettiğiniz oldu mu? Benzer olaylar, tanıdık duygular, birbirine benzeyen ilişkiler,

103 yaşındaki doktor Gladys McGarey’nin bir videosunu izledim. Yaşamı, iyileşmeyi ve sevgiyi öyle güzel anlatıyordu ki söyledikleri üzerine uzun uzun düşündüm. Aslında hepimizin bildiği ama hayatın telaşı içinde zaman zaman unuttuğu bir gerçeği hatırlatıyordu: Sevgi, yaşamın kaynağıdır. Ben de sevginin olduğu her yerde genişlemenin olduğuna inanıyorum. Sevgi, dokunduğu her alana anlam katar, derinlik kazandırır ve orada var olan potansiyelin ortaya çıkmasına alan açar. Bir dü

Her şeyi bilmek zorunda mıyız? Hayatımızda cevabını bilmediğimiz bir dönem başladığında ilk refleksimiz genellikle cevap bulmaya çalışmak oluyor. Ne yapacağım? Nereye gidiyorum? Doğru karar hangisi? Bundan sonra ne olacak? Sanki cevabımız yoksa bir şeyler ters gidiyormuş gibi, korkularımız, kaygılarımız devreye giriyor. Belirsizliği sevmediğimiz kesin. Çünkü bilmek güven veriyor. Plan yapmak, kontrol etmek, önümüzü görmek istiyoruz. Hatta bazen daha gerçekleşmemiş bir yarının

Hayatın nasıl olması gerektiğine dair ne kadar çok fikrimiz olduğunu hiç düşündün mü? Bu cümleyi okuyunca insanın aklına büyük hayaller geliyor belki. Nasıl bir evde yaşayacağımız, nasıl bir kariyerimiz olacağı, nasıl bir hayat kuracağımız… Ama benim bahsettiğim biraz daha başka. Günlük hayatın içine öyle güzel saklanmış beklentilerimiz var ki çoğunun beklenti olduğunun bile farkında değiliz. Eşim beni anlamalı. Çocuğum böyle davranmamalı. Bu kadar çalıştıysam karşılığını alm

Hayatımızdaki büyük kararları genellikle hatırlarız. Hangi işi kabul ettiğimizi, kiminle evlendiğimizi, ne zaman taşındığımızı, ne zaman ayrıldığımızı, hangi yola girmeye karar verdiğimizi… Çünkü bunların öncesinde bir karar anı vardır. Düşünürüz, tartarız, bazen korkarız, bazen cesaret ederiz ve sonunda bir seçim yaparız. Ama hayat dediğimiz şey yalnızca bu büyük kararlardan oluşmuyor. Hatta belki tam tersine, hayatımızın çok daha büyük bir kısmını hiç karar vermediğimiz şey

Bazen kendimizle ilgili en büyük kör noktamız şu: Bir davranışı o kadar uzun zamandır yapıyoruz ki artık onu seçimimiz değil, karakterimiz sanıyoruz. “Ben böyleyim.” “Ben hep böyle tepki veririm.” “Benim yapım bu.” Peki gerçekten öyle mi? :) Yoksa uzun zamandır aynı şekilde davrandığımız için başka türlü davranabileceğimizi unutmuş olabilir miyiz? Bazı davranışlarımızı o kadar uzun süredir tekrar ediyoruz ki bir noktadan sonra onları yaptığımızı bile fark etmiyoruz. Biri bir

Bugün “varoluş hâli” dediğimiz oluşumuza başka bir pencereden bakıyoruz. Gün içerisinde kendimizi nasıl hissettiğimizin, olaylara nasıl tepki verdiğimizin, hatta kendimiz hakkında neye inanıp neye inanmadığımızın ne kadarı gerçekten “biz”, hiç düşündünüz mü? “Ben böyleyim.” “Ben zaten bunu yapamam.” “Böyle durumlarda hep gerilirim.” “Benim başıma zaten hep böyle şeyler gelir.” Bunları söylerken çoğu zaman bir düşüncemizi değil, sanki değişmez bir gerçeği tarif ediyoruz. Oysa