HANDE  anlatıyor 
 

İki haftadır yazamıyorum. Yaz aylarıyla birlikte okullar kapanınca çocukların organize edilmesi, tatil planları ve herkesin farklı beklentileri rutinlerimi etkiledi. Ama bugün buradayım. Hadi kahvelerinizi alın, küçük bir ara verelim. “Ben hallederim.” Ne kadar tanıdık bir cümle. İçinde güç, çözüm ve güven var. Biraz da kahramanlık. Kimse yorulmasın, işler aksamasın diye sorumluluğu üstlenmek… Ve zamanla gerçekten de herkesin sana güvenmesi. Çünkü aksayanı toparlayan, unutula

Annem her sabah işe giderken ben onun mutsuz olduğunu sanıyordum. Çocuk aklımla şöyle düşünüyordum: “Annemi işte üzüyorlar.” Bu yüzden hem ondan ayrılmanın üzüntüsünü yaşıyor hem de mutsuz olduğunu düşündüğüm annem için kendimi sorumlu hissediyordum. Bugün dönüp baktığımda görüyorum ki, aslında annem mutsuz değildi. Çalışmayı seviyordu. Onu yoran şey, bana yetemediğini düşünmesiydi. İşe gitmenin değil, “iyi bir anne olamıyorum” hissinin yükünü taşıyordu. Bunu ancak yıllar son

Kontrol etmeye çalıştığın her şey, bir süre sonra seni kontrol etmeye başlar. Bunu fark etmek kolay değildir; çünkü çoğu zaman kontrol etmeyi sorumluluk almak, önemsemek ya da bir şeyleri yoluna koymaya çalışmak zannederiz. Oysa arada çok ince ama çok belirleyici bir çizgi vardır. Başkalarının ne düşündüğünü, ne hissettiğini, nasıl davrandığını ya da bizi nasıl gördüğünü kontrol etmeye çalışmak, insanın enerjisini en çok tüketen yerlerden biridir. Çünkü bu alanların hiçbiri t

Bazı insanlar hayatı sadece yaşar. Bazıları ise bir noktadan sonra yaşam biçimini incelemeye başlar. Ben uzun zamandır ikinci taraftayım. Kendimi yıllardır gözlemliyorum. Sadece ne yaptığımı değil; neden yaptığımı, hangi anlarda kendimden uzaklaştığımı, hangi kararların beni büyüttüğünü, hangilerinin sadece beni hayatta tuttuğunu anlamaya çalışıyorum. Çünkü zamanla şunu fark ettim: İnsan bazen yorulduğu için değil, kendisiyle bağlantısını kaybettiği için tükeniyor. Modern dün

Sanki 2000’ler ile birlikte hayatın akışı değişti. İlk 20 yıl, farkına varmadan suyun gittiği yönde, akışta devam etti. Sonra 2020 oldu ve birden hayatlarımız durdu. “Neler oluyor?”, “Bundan sonra hayatlarımız nasıl olacak?”, “Biz gerçekten istediğimiz hayatları yaşıyor muyuz?” ve benzeri soruları sorarken bulduk kendimizi. Birkaç yıl yaşadığımız o pandemi sürecini atlatamadık. Çünkü kendimizce anlamlandırıp neler olduğunu açıklayamıyorduk. İşte bu dönem, ben ve benim gibi bi

Devil wears Prada 2… Ama belki de asıl mesele şudur: Hepimiz bir noktada, kendi seçtiğimiz ayakkabıların bedelini öderiz. The Devil Wears Prada 2 vizyona girdiğinde, açıkçası sadece bir film izlemeye gitmiş gibi hissetmedim. Sinemaya gitmenin o eski ritüelini yeniden hatırladım. İçecek almak, patlamış mısır kokusu, film öncesi “yakında” fragmanları, salonun kararması… Sanki sadece bir filme değil, hayatımın çok eski bir dönemine de yeniden girdim. Ve sonra film başladı. Mira

Bazen olanı değil, olmasını istediğimizi yaşamaya çalışıyoruz. Ve en çok da bu yüzden yoruluyoruz. Çünkü hayatın kendisiyle değil, zihnimizde kurduğumuz versiyonuyla uğraşıyoruz. Olmamış ihtimalleri, yaşanmamış senaryoları, hiç gelmemiş sonuçları gerçekliğin yerine koyuyoruz. Sonra da dönüp “Neden bu kadar zor?” diye soruyoruz. Oysa zor olan çoğu zaman hayatın kendisi değil. Zor olan, onun bizim istediğimiz gibi olmaması. Bir şeyin farklı olması gerektiğine ne kadar çok inanı

Özgüvenin Tanımı Özgüven, dik durmak ya da kendine sınırlar koymak değildir. Bazen özgüveni dışarıdan görünen davranışlarla karıştırıyoruz. Oysa özgüven, insanın kendi içinde kurduğu ilişkiyle ilgilidir. Bence özgüven, insanın hayatında kendini koyduğu yerde tam ve bütün hissedebilmesidir. Başına gelen her deneyimin, başarılı ya da başarısız olsun, arkasında durabilmesidir. Kendi motivasyonunu, aldığı sonuçlara göre değil; kendine verdiği değere, kendine olan inancına göre ay