HANDE  anlatıyor 
 

Her şeyi bilmek zorunda mıyız? Hayatımızda cevabını bilmediğimiz bir dönem başladığında ilk refleksimiz genellikle cevap bulmaya çalışmak oluyor. Ne yapacağım? Nereye gidiyorum? Doğru karar hangisi? Bundan sonra ne olacak? Sanki cevabımız yoksa bir şeyler ters gidiyormuş gibi, korkularımız, kaygılarımız devreye giriyor. Belirsizliği sevmediğimiz kesin. Çünkü bilmek güven veriyor. Plan yapmak, kontrol etmek, önümüzü görmek istiyoruz. Hatta bazen daha gerçekleşmemiş bir yarının

Hayatın nasıl olması gerektiğine dair ne kadar çok fikrimiz olduğunu hiç düşündün mü? Bu cümleyi okuyunca insanın aklına büyük hayaller geliyor belki. Nasıl bir evde yaşayacağımız, nasıl bir kariyerimiz olacağı, nasıl bir hayat kuracağımız… Ama benim bahsettiğim biraz daha başka. Günlük hayatın içine öyle güzel saklanmış beklentilerimiz var ki çoğunun beklenti olduğunun bile farkında değiliz. Eşim beni anlamalı. Çocuğum böyle davranmamalı. Bu kadar çalıştıysam karşılığını alm

Hayatımızdaki büyük kararları genellikle hatırlarız. Hangi işi kabul ettiğimizi, kiminle evlendiğimizi, ne zaman taşındığımızı, ne zaman ayrıldığımızı, hangi yola girmeye karar verdiğimizi… Çünkü bunların öncesinde bir karar anı vardır. Düşünürüz, tartarız, bazen korkarız, bazen cesaret ederiz ve sonunda bir seçim yaparız. Ama hayat dediğimiz şey yalnızca bu büyük kararlardan oluşmuyor. Hatta belki tam tersine, hayatımızın çok daha büyük bir kısmını hiç karar vermediğimiz şey

Bazen kendimizle ilgili en büyük kör noktamız şu: Bir davranışı o kadar uzun zamandır yapıyoruz ki artık onu seçimimiz değil, karakterimiz sanıyoruz. “Ben böyleyim.” “Ben hep böyle tepki veririm.” “Benim yapım bu.” Peki gerçekten öyle mi? :) Yoksa uzun zamandır aynı şekilde davrandığımız için başka türlü davranabileceğimizi unutmuş olabilir miyiz? Bazı davranışlarımızı o kadar uzun süredir tekrar ediyoruz ki bir noktadan sonra onları yaptığımızı bile fark etmiyoruz. Biri bir

Bugün “varoluş hâli” dediğimiz oluşumuza başka bir pencereden bakıyoruz. Gün içerisinde kendimizi nasıl hissettiğimizin, olaylara nasıl tepki verdiğimizin, hatta kendimiz hakkında neye inanıp neye inanmadığımızın ne kadarı gerçekten “biz”, hiç düşündünüz mü? “Ben böyleyim.” “Ben zaten bunu yapamam.” “Böyle durumlarda hep gerilirim.” “Benim başıma zaten hep böyle şeyler gelir.” Bunları söylerken çoğu zaman bir düşüncemizi değil, sanki değişmez bir gerçeği tarif ediyoruz. Oysa

Bugün 9 Ağustos. Doğum günüm. Ve bugün geçmişe dönüp baktığımda içimde en çok hissettiğim şey şükran. Bunca sene hayatımda olan her an, her olay, her mucize, her insan ve her şey için teşekkür ediyorum. İyi ki olmuşlar. İyi ki bazı şeyler tam istediğim gibi olmuş. İyi ki bazıları hiç olmamış. İyi ki bazı insanlar gelmiş, bazıları gitmiş. İyi ki çok sevmişim. İyi ki yanılmışım. İyi ki kazanmışım, iyi ki kaybetmişim. İyi ki bazen cesaret etmişim, bazen korkmuşum. İyi ki bazı yo

Kendime şu soruyu sordum: "Gerçekten kendime verdiğim sözleri tutamayan biri miyim?" İlk anda cevabım evetti. Sonra durup düşündüm. Hayatıma dönüp baktığımda aslında kendime verdiğim ve tuttuğum onlarca söz olduğunu fark ettim. Bugün bulunduğum nokta da zaten o sözlerin sonucuydu. Demek ki mesele söz tutamamak değildi. Asıl mesele, kendime neden o sözleri verdiğimdi. Biraz daha düşününce bunun, uzun zamandır farkında bile olmadığım bir eksiklik duygusundan beslendiğini gördüm

Merhaba sevgili dostlar, Gökyüzü ne söylüyor bilmiyorum ama bugün önemli bir günmüş fakat ben daha çok hayat bugün bana ne hissettiriyor onu düşünüyorum… İki haftalık yaz arasından sonra yeniden burada olmak gerçekten çok güzel. Bu hafta biraz dönüşüm üzerine konuşmak istiyorum. Dönüşmek gerçekten gözümüzde canlandırdığımız gibi, belli bir süre içinde olduğumuzdan tamamen farklı birine dönüşmek mi? Yoksa dönüşüm, zaten her gün sessizce yaşadığımız ama çoğu zaman fark etmediğ