Hayatını Değiştirmek İçin Daha Fazla Çalışmana Gerek Yok

VAR MISIN?

Dünya değişiyor.

Mevsimler değişiyor.

Ülkede gündem değişiyor.

Şehirler değişiyor.

Aile içinde roller değişiyor, sorumluluklar değişiyor.

Düşüncelerimiz değişiyor, duygularımız değişiyor.

Kısacası her şey hareket halinde.

Çünkü doğanın kanunu bu: değişim.

Aslında burada garip olan hiçbir şey yok.

Tam tersine; değişim olmasa hayat akmazdı, yaşamın döngüsü oluşmazdı.

Peki ya zihnimiz?

Bu kadar değişimin ortasında zihnimiz ne yapıyor?

Gerçekten değişiyor mu…

yoksa olan bitene uyum sağlamaya çalışırken bir yandan da değişime direniyor mu?

Gerçek şu ki zihnimiz çoğu zaman değişime direniyor.

Çünkü zihnin temel görevi bizi korumaktır.

Ve bizi korumanın en kolay yolu da bildiğimiz yerde tutmaktır.

Yani konfor alanında.

Alıştığımız hayatın içinde.

Tanıdık düşüncelerin, tanıdık alışkanlıkların içinde.

Biz ise bu değişimlere yetişmeye çalışırken hayatımızın temposunu giderek artırıyoruz.

Daha hızlı yaşıyoruz.

Daha hızlı karar veriyoruz.

Daha hızlı tüketiyoruz.

Yapılacaklar listemizdeki bir sonraki maddeyi çizmek için

adeta otomatik pilota bağlanıyoruz.

Ve farkında olmadan sürekli hızlanıyoruz.

Ta ki hayat bize bazı sinyaller gönderene kadar.

Bazen bir yorgunluk…

Bazen açıklayamadığımız bir huzursuzluk…

Bazen de her şey yolunda görünürken içimizde büyüyen bir tatminsizlik hissi.

İşte tam o anlarda zihnimizin susturamadığı başka bir şey devreye girer.

İçimiz.

İçimizde bir kıpırtı olur.

Belli belirsiz bir ses yükselir.

Sanki içimizde bir yerde

olmaya geldiğimiz kişi bize sesleniyordur.

Ama çoğu zaman o sesi hemen anlayamayız.

Sadece hissederiz.

Bir şeylerin değişmesi gerektiğini hissederiz.

Ve tam da o noktada insanın içinde bir arayış başlar.

Eğer sen de bunları hissediyorsan

muhtemelen bu yüzden buradasın.

Ve sana güzel bir haberim var.

Bu döngüden çıkmanın ilk adımı düşündüğün kadar karmaşık değil.

Aslında oldukça basit.

Ama çoğumuzun yapmayı unuttuğu bir şey:

Durmak.

Evet.

Senden tek istediğim şey

bir anlığına durman.

Çünkü bazen hayatı gerçekten görebilmek için

koşmayı bırakmak gerekir.

Ve bazen insan

biraz durup bakınca

kendi yolunu yeniden görmeye başlar.

HK