İyi ki Hepsi Olmuş

Bugün 9 Ağustos.

Doğum günüm.

Ve bugün geçmişe dönüp baktığımda içimde en çok hissettiğim şey şükran.

Bunca sene hayatımda olan her an, her olay, her mucize, her insan ve her şey için teşekkür ediyorum.

İyi ki olmuşlar.

İyi ki bazı şeyler tam istediğim gibi olmuş.

İyi ki bazıları hiç olmamış.

İyi ki bazı insanlar gelmiş, bazıları gitmiş.

İyi ki çok sevmişim.

İyi ki yanılmışım.

İyi ki kazanmışım, iyi ki kaybetmişim.

İyi ki bazen cesaret etmişim, bazen korkmuşum.

İyi ki bazı yolları bile isteye seçmişim, bazılarında ise hayat beni kolumdan tutup hiç hesapta olmayan yerlere götürmüş.

Çünkü bugün çok net biliyorum:

En ufak bir anım dahi yaşanmamış olsaydı, bugünkü ben olmazdım.

Ne müthiş değil mi?

Kendi kendimize yaşadığımızı zannettiğimiz bu ömür, aslında dokunduğumuz ve bize dokunan her şeyle birlikte var oluyor.

Bir insanın söylediği tek bir cümle değiştiriyor bazen bizi.

Bir karşılaşma yönümüzü değiştiriyor.

Bir ayrılık büyütüyor.

Bir hayal kırıklığı başka bir kapıyı açıyor.

Bir sevgi iyileştiriyor.

Bir çocuk dünyaya geliyor ve sen artık aynı insan olmuyorsun.

Bir gün verdiğin küçücük bir karar, yıllar sonra bambaşka bir hayatın başlangıcı çıkıyor karşına.

Ve bütün bunların içinde sürekli “ben” dediğimiz kişi de değişiyor.

Belki hayatın en güzel tarafı da bu.

Bitmiş bir versiyonumuz yok.

Bugün olduğum kadını çok seviyorum ama onun da son halim olmadığını biliyorum.

Daha öğreneceğim şeyler var.

Daha şaşıracağım insanlar.

Daha değiştireceğim fikirlerim.

Daha bırakacağım yükler.

Daha cesaret edeceğim yollar.

Daha tanışmadığım insanlar, görmediğim yerler, yaşamadığım mucizeler var.

Ve muhtemelen bugün “asla” dediğim bazı şeylere bir gün gülerek bakacağım.

Çünkü hayat biraz da böyle bir şey.

Sen plan yapıyorsun, o arada hayat sana kendi planını anlatıyor. :)

Bugün geçmişimde hiçbir şeyi silmek istemiyorum.

Zorlandığım zamanları bile.

Çünkü artık hayatı yalnızca başıma gelen güzel şeyler üzerinden sevmiyorum.

Beni büyüten, dönüştüren, bazen dağıtan, sonra yeniden toplamayı öğreten her şeyiyle seviyorum.

Hayatımdan geçen herkese de teşekkür ediyorum.

Hâlâ yanımda olanlara, uzakta olanlara, yollarımız ayrılanlara…

Bana sevgiyi gösterenlere de, sınırlarımı öğretenlere de.

Bende güzel bir iz bırakanlara da, canımı acıtıp kendime dönmeme sebep olanlara da.

Hepinizden bir şey kaldı bende.

Benden de sizde bir şeyler kaldığına eminim.

Belki de ömür dediğimiz şey tam olarak budur.

Birbirimizin hayatından geçerken yaşamlarımıza dokunmak!

Sonra yolumuza devam etmek.

Bugün yeni yaşıma girerken kendime büyük sözler vermek istemiyorum.

Daha çok yaşamayı istiyorum.

Daha çok anda olmayı.

Daha az ertelemeyi.

İçimden geleni daha fazla dinlemeyi.

Sevdiğim insanlara sevgimi söylemeyi.

Bana ait olmayan yükleri taşımamayı.

Merak etmeye, öğrenmeye, değişmeye devam etmeyi.

Ve en önemlisi, hayatı kontrol etmeye çalışırken onu kaçırmamayı.

Çünkü bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki hayatımın en güzel hikâyelerinin birçoğunu zaten ben planlamamışım.

Onlar olmuş.

Ben de içlerinden geçmişim.

Ve bütün bunlardan bugünkü ben çıkmış.

O yüzden bugün dileğimden önce teşekkürüm var.

Geçmişteki bütün Hande’lere…

Beni buraya kadar getirdiğiniz için teşekkür ederim.

Hayatıma dokunan herkese…

İyi ki yollarımız bir yerde kesişmiş.

Ve hayata…

Bana şimdiye kadar gösterdiklerin için teşekkür ederim.

Göstereceklerini ise büyük bir merakla bekliyorum.

Çünkü hikâye devam ediyor.

Ben de dönüşmeye devam ediyorum.

İyi ki doğdum.

Ama galiba en çok;

iyi ki hepsi olmuş.

Hande Kartal